๏*~:•• ŧ ϋ ς i ε ••:~*๏

อยากเริ่มเขียน Blog ใหม่อีกแล้ว หลังจากเข็ดขยาดกับเรื่องผิดหวังๆ แล้วต้องมาระบายในนี้มาหลายปี ตอนนี้ อะไรก็เปลี่ยนแปลงไปเยอะ โดยเฉพาะตัวเราเองนั่นแหละ โตขึ้นกว่าเดิมเยอะมาก อะไรที่เคยงี่เง่า ก็ไม่เป็นแล้ว ตอนนี้ เลยมีแต่อะไรที่ดีๆเข้ามาในชีวิต คนดีๆเข้ามาในชีวิตให้ได้มีความรักแบบเป็นความรักจิงๆซักที ได้เจอคนที่อยู่ด้วยแล้วไม่ต้องร้องไห้ซักที เราไม่โทษคนอื่นๆหรอกนะ หุหุ มันก็มีเพราะตัวเราเองด้วย ที่แต่ก่อนยังเด็ก เอาแต่ใจ ... มันเป็นประสบการณ์ที่ดี ถ้าเราไม่เจออะไรแย่ๆ จารู้ได้ไงหละ ว่าอะไรที่ดีสำหรับเราอ่ะเน๊อะ

 

พูดไปแล้ว ก็เว่อ มันเหมือนพรหมลิขิตจิงๆ อิอิ ถ้าเรา คบกันตอนนั้น ก็คงไม่ แฮปปี้แบบตอนนี้หรอกเน๊อะ ....

 

ปีนี้ ตั้งใจว่า จะเป็นคนดี ตั้งใจทำงาน ตั้งใจเรียน เก็บตังค์ เอาไปแต่งงาน ฮ่า ฮ่า... ล้อเล่น ก็เก็บเอาไว้แหละ แต่ตอนนี้เซ็งมาก เกรดออกมา ตัวสุดท้ายไม่ได้ดังที่ใจคาด ไม่เข้าใจมากมายว่าเกิดอะไรขึ้น เอาไว้เด๋วไปสืบหาคำตอบมาก่อนนะ เซ็งวะ เฮ้อ.... เด๋วต้องไปทำการบ้านต่อแล้ว ไม่เสร็จโดนเพื่อนๆด่าเปิง

 

โอ๊ยย เมื่อไหร่จะหายไอซะที อยากไปทะเลด้วย ฮือ ฮือ

เนื่องมาจากว่า รู้สึกขี้เกียจ และมีอะไรอย่างอื่นทำ เลยไม่ได้เข้ามาเขียนอะไรในนี้ตั้งนาน ...มีอะไรเกิดขึ้นหลายอย่างมากมาย บางที การเขียนระบายสิ่งต่างๆที่เราได้พบเจอมาบ้างในแต่ละวัน มันก็เป็นเรื่องที่ดี และไม่ดีนะ เราอาจจะได้บันทึกเหตุการณ์อะไรหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น ซึ่งวันนึงข้างหน้า ได้กลับมาอ่าน แล้วนั่งอมยิ้มถึงเหตุการณ์นั้นๆ แต่เรื่องบางเรื่อง ที่เกิดขึ้น อาจจะไม่น่าจดจำนัก เพราะมันทำให้เรารู้สึกเศร้าเสียใจ มันก็ดีแค่ได้ระบายความเศร้าของตัวเองออกมา ถ้าในอนาคต เราทำใจกับเรื่องร้ายๆที่มันเกิดขึ้นแล้วได้ ก็คงไม่เป็นอะไรหรอก

 

ที่หายไปหนะ ก็ไม่ได้ไปไหนหรอก วันๆก็ไปทำงาน กลับบ้านมาก็เย็น ค่ำแล้ว บางที ก็เหนื่อยกับเรื่องบางเรื่องที่ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น คนเรา สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป นิสัยก็เปลี่ยนไปเนอะ ไม่ต้องไปมองคนอื่นหรอก มองตัวเองเนี่ยแหละ คิดว่า ตัวเอง เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนกันบ้างมั๊ย??  สำหรับเรานะ มันเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะเลยหละ มีคนบอกว่า เราเปลี่ยนไป เราไม่เหมือนเดิม ... มันก็คงจริงแหละ แต่ก่อน เราไม่เห็นเคยรำคาญอะไรแบบนี้ ไม่เห็นเลยเบื่อ หรือ หงุดหงิดกะคำพูดบางอย่างเลย แต่เดี๋ยวนี้ ไม่อยากจะฟัง แล้วก็หงุดหงิด อารมณ์เสียทุกครั้งเลย ... ถามว่า มันผิดมั๊ย ? ...จิงๆแล้ว มันก็ผิดแหละเนอะ อยากรู้เหมือนกัน ว่าการเปลี่ยนแปลงแบบนี้ เกิดขึ้นจากอะไร ทำไม ถึงเป็นแบบนี้ได้ แล้วมีทางแก้ไขอะไรให้มันไม่แย่ไปกว่านี้ได้มั๊ย

 

ทุกวันนี้ เคยชินกับการอยู่คนเดียวไปแล้วหละ...บางที อยากไปซื้อของ เดินเล่น ดุหนัง กินหนม แบบตามใจตัวเอง อยากไปเมื่อไหร่ก็ไปได้ (ทำได้แต่ก่อน เพราะว่ามีคนลากให้ไปด้วยได้) แต่เดี๋ยวนี้อะ ไม่ได้แล้วนะ บางที จะดูหนัง ก็แทบหาคนดูด้วยไม่ได้ จะไปดูคนเดียวก็กระไรอยู่ (ไม่ใช่ว่าไม่เคย แต่มันเปลี่ยวเกินไปรึป่าว) เดี๋ยวนี้ อยากไปซื้อของ ก็ต้องรอจังหวะ ว่ามีใครว่าง คือ ทุกอย่าง มันไม่ได้ทำตามใจตัวเองได้แล้ว น่าเศร้าจัง ... แรกๆ มีคิดน้อยใจ เศร้าๆถึงกับเกือบร้องไห้ออกมาเลยนะ แต่ พอเวลาผ่านไป ก็เริ่มชิน ทำตัวให้คุ้นเคยกับการอยู่คนเดียวแบบนี้ได้ สนุกกับเหตุการ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน ใช้ชีวิตให้ตัวเองไม่เหงาได้แล้ว ..............อ้าว เลยกลายเป็นว่า เดี๋ยวนี้ ไม่อยากไปไหน ไม่อยากกลับบ้านดึก เพราะรู้สึกเหนื่อย ไม่อยากเที่ยวกลางคืน เพราะไม่รู้ไปแล้วได้อะไร อย่างมาก แค่นานๆ ได้เจอเพื่อนๆ นัดกินข้าวกันบ้าง ก็มีความสุขมากแล้ว

 

ไมรู้ซิ ตอนนี้ เราเคยชินกับการอยู่คนเดียว แบบเหงาๆได้แล้วหละ บางที มันก็ไม่มีอะไรจะคุยด้วย ...เงียบๆซะเปล่า บางที ไม่มีเรื่องอะไร ก็หาเรื่องทะเลาะกันจนได้ จิงๆแล้ว ตัวปัญหา เหมือนจะเป็นเราเองรึป่าว ก็อย่างที่บอกว่า เราเปลี่ยนไปนั่นแหละ อืม...บางที ไม่จำเป็น ก็ไม่ต้องคุยกันทุกวันก็ดี มันจะได้มีช่วงเวลาให้คิดถึงกันบ้าง มีเรื่องราวมาเล่าให้กันฟังบ้าง ... แต่ก่อน เราไม่เคยคิดอยากทำแบบนี้หรอกนะ แล้วเค้าก็ไม่เห็นด้วยกับความคิดเราแบบนี้ แต่มันก็น่าลองไม่ใช่หรอ เผื่อว่า อะไรๆมันจะดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ...เรา 2 คนไม่ห่างกันไปหรอก ถ้าใจมันยังเหมือนเดิม ถึงไม่ได้คุย ก็คิดถึงกันได้ ละอีกอย่าง ประหยัดค่าโทรศัพท์ด้วยเนอะ :)

 

 

อย่าฝืนใจรัก ถ้ามันไม่ใช่ . . . ก็ไม่มีประโยชน์
ที่จะคบใครสักคนเพียงเพราะอยากจะมีใครสักคน
อย่าเปลี่ยนตัวเองเพียงเพื่อให้เขามารัก เพราะจะทำได้ไม่นาน
วันหนึ่งคุณจะรู้สึกเหนื่อยเพราะความรักที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง
อย่าหลงในรสชาติของความรักเสียจนลืมชีวิตประจำวันของตัวเอง
หรือสูญเสียความเป็นส่วนตัว

คนที่พร้อมจะอยู่กับคุณ
โดยที่คุณไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรในชีวิตเลย
คนที่พร้อมจะเดินหน้าเมื่อคุณเดินหน้า
คนที่พร้อมจะถอยหลังไปกับคุณ
คนที่ไม่ยอมให้คุณเดินตามหลัง . . . ขอเพียงเดินเคียงข้างกัน
คนที่ไม่บังคับให้คุณทำอะไรในแบบที่คุณไม่ชอบ
คนที่ไว้ใจ ให้อภัย ให้โอกาส ซื่อสัตย์และให้เกียรติคุณ
. . . นั่นแหละ คือคนที่รักคุณจริง

จงถนอมคนเหล่านี้ไว้
อย่าปล่อยให้เขาไปจากคุณ
เพราะคุณจะเสียใจ
หากเขาเปลี่ยนไปหยิบยื่นความโชคดี
ที่ควรจะเป็นของคุณไปให้คนอื่น

คนที่รักคนที่เปลือกนอกมีอยู่เยอะเหลือเกิน
ชีวิตคนคนหนึ่ง จะมีคนที่รักคุณจริงผ่านมาสักกี่คน
ใครที่บอกว่ารักคุณ แล้วพยายามเปลี่ยนคุณ
ดึงคุณให้เดินตามทางของเขา
เขาไม่ได้รักคุณจริงหรอก . . . เขารักตัวเอง

จงเชื่อในพรหมลิขิต
จงเชื่อในเหตุการณ์ที่นำพาความรักมาให้
อย่าบอกว่าไม่รัก
ถ้าไม่สามารถสบตาเขาอย่างบริสุทธิ์ใจได้
อย่าบอกว่ารัก
ถ้าคุณไม่รู้สึกวูบวาบเวลาอยู่ใกล้ ๆ
อย่าบอกว่าไม่คิดถึง
ถ้าหัวใจไม่อาจลืม
อย่าบอกว่าคิดถึง
ถ้าเพิ่งจากกันไม่ถึง 1 นาที

อย่าปล่อยให้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราหลุดลอยไป
ลองคุยกันมากขึ้น รับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายด้วยใจ
จะทำให้เรารู้ว่าเราโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้รู้จักความรัก
อย่าปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งมีน้ำตา
ทั้งๆ ที่อีกคนหนึ่งกำลังร้องไห้
อย่าปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งพูด
ทั้งๆ ที่อีกคนหนึ่งไม่ต้องการฟัง

ความรักต้องมาจากความรู้สึกของคนสองคน
อย่าให้ใครคนใดคนหนึ่งหยิบยื่น
แต่อีกคนหนึ่งไม่ต้องการ
ความรักเป็นเพียงสายใยบาง ๆ
ที่มันถูกหล่อหลอมขึ้นจากความรู้สึกต่าง ๆ
ทั้งความอาทร ห่วงใย ห่วงหา คิดถึง

ความอดทนจะทำให้อุปสรรคต่าง ๆ ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
ความพยายามจะทำให้เราสองคนยังอยู่
ความไว้ใจจะทำให้ความรักของเรามั่นคง
ความเสมอต้น . . . และเสมอปลาย
จะทำให้ความรักของเราสวยงาม
และสุดท้ายความรัก ก็จะก่อตัวขึ้นเป็นความผูกพัน

สิ่งเหล่านี้จะทำให้สายใยบาง ๆ ของความรัก
กลายเป็นเชือกเส้นหนาที่ผูกคนสองคนไว้ด้วยกัน
มันจะเป็นเชือกที่มัดเราไว้ด้วยกัน
เป็นเชือกที่ทำให้เราไม่อึดอัด
และเราจะไม่ดิ้นรน . . .
ที่จะพยายามหลุดออกจากเชือกเส้นนี้

เมื่อได้เจอความรักที่ดีแล้ว
จงทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว
อย่าปล่อยให้เขาโดดเดี่ยว
อย่าปล่อยให้เขาเดียวดาย

คิดถึงสิ่งดี ๆ ที่เราเคยมีกัน
อย่าลืมวันแรก ๆ ที่เรารู้สึกกับคน ๆ นี้
เขาเป็นคนที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเรา
พยายามรักษาเขาไว้
เพราะเมื่อเขาหลุดลอยไปแล้ว
เราจะไม่สามารถเรียกความรู้สึกต่าง ๆ กลับมาได้อีก
เหมือนเวลาที่ไม่สามารถย้อนเดินกลับ

ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด
เพราะอดีตแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว
อย่าทิ้งหัวใจของคุณไว้กับอดีต
อย่าคิดว่าอดีตไม่มีวันหวนคืน
อย่าคิดว่าไม่มีพรุ่งนี้
อย่าลืมบทเรียนของเมื่อวาน

ทุกชีวิตยังมีความหวังอยู่เสมอ
จงปล่อยให้ชีวิตดำเนินต่อไป . . .
วันหนึ่งถ้าชีวิตหวนคืนมาสู่ทางสายเก่า..
ที่เคยทำให้คุณมีความสุข
ระหว่างเดินทางในแต่ละก้าว..
จงอย่าเดินเลี่ยงมันไปอีก

เพราะน้อยนักที่ถนนสายเดิมยังคงสภาพ
เพื่อรอให้คุณเดินย้อนกลับมา . . .
ลองเดินต่อไปสิ..
บางทีคุณอาจจะเจอจุดหมายที่คุณค้นหามาตลอดชีวิต
ในเส้นทางที่คุณเคยเดินเลี่ยงมันไปก็ได้ . . .